اشتباهِ یک میلیمتری در سایز واشر یعنی یا واشر داخل درب نمیرود، یا میچرخد و سیل خارج از مرکز میشود. اندازهگیری درست، پنج دقیقه وقت میبرد.
چه چیزی را اندازه میگیریم؟
قطر داخلی درب — یعنی قطر فضایی که واشر باید در آن بنشیند؛ نه قطر بیرونی درب و نه قطر دهانهی ظرف. درب را وارونه کنید، فکهای داخلی کولیس را در لبهی نشیمنگاه بگذارید و عدد را بخوانید.
روش دقیقتر
- سه اندازه در سه راستای مختلف بگیرید و میانگین را ملاک قرار دهید؛ دربهای تزریقی همیشه کمی بیضیاند.
- اگر واشر قدیمی دارید، قطرِ خودِ واشر را هم اندازه بگیرید و با عدد درب مقایسه کنید.
- اندازه را روی چند درب از چند بچِ تولید تکرار کنید؛ اختلاف بیش از ۰.۳ میلیمتر یعنی تلورانس تأمینکنندهی درب بالاست.
لقی مجاز چقدر است؟
واشر باید حدود ۰.۲ تا ۰.۵ میلیمتر کوچکتر از قطر داخلی درب باشد: آنقدر که بدون چینخوردگی جا برود، و آنقدر که هنگام دربندی نچرخد. واشر بزرگتر چین میخورد و مسیر نشتی میسازد؛ واشر کوچکتر جابهجا میشود.
خطاهای رایج
- اندازهگیری روی دهانهی ظرف: دهانه همیشه از نشیمنگاهِ داخل درب کوچکتر است.
- کولیس روی رزوه: فک کولیس نباید روی دندهی درب بیفتد.
- خطکش بهجای کولیس: خطای خطکش در این ابعاد بیش از حدِ مجاز است.
- تکیه به سایز اسمی درب: «درب ۳۸» لزوماً واشر ۳۸ نمیخواهد؛ عدد اسمی به قطر رزوه اشاره دارد.
سایزهای پرکاربرد
در بازار ایران، سایزهای ۲۸، ۳۳، ۳۶.۲، ۳۸، ۴۵، ۵۳، ۷۱.۵ و ۸۸ میلیمتر بیشترین کاربرد را دارند. سایزهای نزدیک مثل ۳۶.۲ و ۳۷ جایگزین هم نیستند و هرکدام برای دربِ خودشان ساخته شدهاند.
اگر مطمئن نیستید، یک عدد از درب و ظرفتان را برای ما بفرستید؛ اندازهگیری میکنیم و نمونهی متناسب را پیش از سفارش انبوه تست میکنیم.
